Something unignorable » Struggle

 

                    Lia » Lisa

 

                    Afvallend » Genezend

 

 

 

Daar komt het op neer. En ik wíl ook genezen. Ik wil genezen zijn. De weg er naar toe, vind ik verschrikkelijk. Ik vind het echt veel te zwaar. Maar, ik wil het uiteindelijke resultaat wel bereiken.

 

Ik heb nu hulp van een nieuwe psycholoog, die me helpt met opbouwen. Ik kan haar ieder moment bellen, als ik wil. Dat heeft ze gezegd, dat geeft mij een gevoel van rust. Ik heb weer iedere week een afspraak met de psycholoog, om te praten over mijn eten en om te wegen. Ik heb weer structuur.

 

Het enige dat ik nu nog nodig heb, is de kracht om meer te gaan willen eten. De motivatie. De steun, die ik altijd juist de verkeerde kant op heel erg heb gekregen. Dat is ook eigenlijk de voornaamste reden dat ik deze log typ.

 

Ik wil geen steun meer bij het afvallen. Dat ik af kan vallen, dat weet ik nou wel. Het heeft me nergens gebracht. "Zijn er dan echt geen dingen die je ermee hebt bereikt?"

 

God, wat zijn eetstoornissen toch fantastisch.

 

 

Mijn eetstoornis maakt mij kapot. Het ontneemt me álles. Werkelijk alles. Het ontneemt me het énige wat ik mijn hele leven al wil: kinderen. Dat zal niet mogeljik zijn als ik op dit gewicht blijf zitten. Het zal sowieso niet mogeljik zijn als ik op deze manier met eten om blijf gaan. Ik wil dit niet overdragen op mijn kinderen later! Ik moet goddomme normaal kunnen doen later.

 

En, ik kan dit nu wel mooi zeggen en net doen alsof ik genoeg motivatie heb om een boterham te eten. Maar echt, een eetstoornis overkomen is een stuk zwaarder dan dat! Je stopt er niet mee, als je daar zin in hebt. Ieder beetje motivatie dat ik kan vinden, wil ik gaan gebruiken om hier goddomme van af te komen!

 

Bij deze wil ik dan ook even zeggen, dan ik geen pro-ana's meer als vrienden wil hebben. Ik wil niet zien hoe meiden proberen te krijgen, waar ik tegen vecht. Ik wil niet gemotiveerd worden om nog verder af te vallen. Ik wil gemotiveerd worden om te leven.

Met mijn semi-dyslectische hoofd vroeg ik me af of teleurstellen met 1 of 2 ellen gespeld hoort te zijn. Dus ik typte het in bij google. Het zoekresultaat vond ik wel opvallend, dus dat moet ik even hier delen.

 

Zo, dat is nog eens vrolijk! Ik voel me ook best goed, moet ik zeggen. Ik woog vandaag bij de psych 52,5kg. Niet iets om blij over te zijn (want de vorige keer [precies 2 maanden geleden] woog ik nog 59,0kg).

 

Mááár! Dit is wel iemand waar ik iets aan heb! A. (afkorting voor oude psych) die sprak op een heel andere manier tegen me dan dat J. (afkorting voor nieuwe psych) tegen me praat..

 

Tegen A. heb ik vanaf het begin heel erg rustig en netjes gedaan (altijd u gezegd en vriendelijk geweest) maar dat zorgde er uiteindelijk ook voor dat ik haar niet teleur wilde stellen. Dus in plaats van te zeggen dat het kut ging, vertelde ik alleen de dingen die goed gingen. Zo kwam ik eigenlijk niet verder, maar ik wilde haar ook niet teleurstellen...

 

Het was met A. ook niet heel serieus, soms. Als ik een sarcastische of droge opmerking maakte, dan moest zij er ook wel eens om lachen. En zelf zei ze ook dat soort dingen. Eigenlijk is dat helemaal niet wat ik bij een psych zoek, ben ik vandaag achter gekomen.

 

J. begon rustig met me te praten en vroeg of ik van A. wel eens te zien had gekregen wat een "normaal" voedingspatroon is. A. had het daar wel eens over gehad (5 boterhammen, 2 aardappels weetikveel) maar ik vond de stappen te groot en heb daardoor nooit echt iets met die informatie gedaan.

 

J. gaf me een overzicht van wat normaal wordt gevonden om op een dag te eten. De soep als voorgerecht streepte ze door en het verplichte koekje als tussendoortje na het verplichte toetje ook. Dat waren dingen die mochten, maar die meestal in het dagelijks leven toch niet gebeuren. Ik vond het wel fijn dat ze er zo over sprak. Van A. had ik echt het idee gehad dat ze verwachtte dat ik op den duur altijd soep vooraf ging eten en 2 toetjes. Dat viel dus mee.

 

Ik heb voor allerlei soorten eten (1 boterham, 5 sliertjes spagethi, 1/4 kipburger, etc.) met een cijfer (tussen 1 en 10) moeten aangeven hoe eng het was om dat te eten. Ik had uiteindelijk drie dingen met een 7, waaronder: 1 droge cracotte, 1 glas halfvolle melk en nog iets. Ik heb gekozen om die droge cracotte te gaan eten. 1 per dag, extra.

 

Ik heb haar namelijk verteld wat mijn eetpatroon nu is (met die yoghurt 's ochtends en 's middags, en 's avonds alleen groentes. Ze vertelde me dat ze niet verwacht dat ik in één keer meerdere stappen neem, omdat de kans dat ik dan weer terugval, te groot is. We gaan het langzaam opbouwen. 1 cracotte is het begin.

 

1 cracotte, en het feit dat ik me eindelijk gehoord voel.

Daar is ook ongeveer alles wel mee gezegd. (Lekker kort logje zo.)

 

Van het weekend met ik met Owens moeder en stiefvader naar de camping geweest waar we vroeger altijd heen gingen (doordat het een jaar uit was, ben ik er vorig jaar niet geweest). Ik keek er enorm naar uit, eindelijk weer daar zijn, die sfeer proeven, heerlijk. Zaterdag was het ook verschrikkelijk mooi weer! Ik heb in mijn bikini gelopen! Echt! Ik voelde me er te dik voor en wilde eigenlijk een badpak gaan kopen deze zomer, maar ik heb het dus toch gedaan!

 

Zondag was Owen jarig. Ik heb ieder verjaardagsliedje dat je kunt bedenken voor hem gezongen! Super gezellig was het. Alleen.. Zijn moeder en stiefvader hadden ontbijt boodschappen gedaan. En ze hadden croissants en chocolade broodjes bij zich en voor mij niets. Zijn moeder wist toch al dat ik niets zou willen, aangezien ik de dag ervoor light cruesli had gekocht. Toen voelde ik me wel errûg opgelaten... Maar om mezelf te bewijzen, heb ik toen 2 bakjes cruesli op! (Nu we het toch over eten hebben, ik heb zaterdag avond 1,5 opscheplepel aardappeltjes en een 1/4 burger op! ÜBERWINNUNG!)

 

Die avond zouden we gaan BBQ-en, maar zoals jullie al raden, was het weer daar niet goed genoeg voor. Toen zijn we met Owens famillie uit eten geweest bij een Indiaas restaurant. Ik heb kaaaaaaaaaaiveel op! Alles was erg te verantwoorden aan mijn eetgestoordheid, behalve de spekkoek. Daar houd ik mijn hele leven (sinds dat ik het ken) al verschrikkelijk veel van. Dat heb ik dus gegeten! <3

 

De drang om te kotsen was bijna niet te houden, maar ik heb het uiteindelijk niet gedaan. Ik kon het gewoon echt-totaal-honderprocentzeker-echt-echt-echt niet maken op Owens verjaardag.. Toen zijn we samen gaan douchen en is het gevoel wel gezakt, uiteindelijk.

 

Vandaag ben ik tijdens stage naar de spo*edeisende hulp van het zi*ekenhuis gegaan. Hoera. Ik kon niet meer rechtop staan, zoveel buikpijn had ik. Het was echt niet te geloven. Toen ben ik door de arts -die bij mijn stage aanwezig is- onderzocht en doorgestuurd naar de seh (spo*edeisende hu*lp). Ik heb bloed afgegeven, in een potje gepist -jammie- en ben onderzocht door een dokter.

 

Zo'n zuster kwam langs en vroeg me wat ik had gegeten vandaag.... Dus ik vertelde zo "Vanochtend yohurt met cruesli.. Daarna 1 wortel.. Enne, 3 uur geleden een bak vla, Optimel vla." Toen begon ze erover dat ik geen gezond voedingspatroon heb, blabla. En dat het wel errûg weinig was. Toen vertelde ik dat ik daarvoor al reeds in behandeling was. Dat vond ze wel goed, geloof ik.

 

De uitkomst: Ik heb onwijze last van obstipatie en heb daardoor deze buikkrampen die amper te overleven zijn. HOEREU. Dus ik heb nu weer een receptie voor mo*vicolon gekregen. Waar ik nèt mee gestopt was (lees: 1 maand geleden).

 

Ik ben moe, niet te genieten, zie eruit alsof ik nooit douche, stink -denk ik-, moet nog kaaaaaiveel doen aan mijn verslag voor stage dat vandaag af moet, heb honger, maar ook braakdrang. Kortom, alles loopt weer eens op rolletjes.

Ik wacht af hoe het gesprek aankomende woensdag gaat. Dan spreek ik met een nieuwe psychologe. Ik ga haar vertellen wat me allemaal dwars zit. Ook dat ik een weblog bijhoud en dat me hier wordt aangeraden om meer hulp te zoeken. Gewoon omdat jullie mijn gedachtes zien en dus begrijpen hoe achterlijk ik bezig ben..

 

Ik ga een eetdagboek laten zien en op de weegschaal krijgt ze sowieso te zien dat ik nogal ben afgevallen. Ergens hoop ik dat ze schrikt.. Ik hoop eigenlijk dat ik serieus genoeg genomen ga worden. Dat ze niet denken 'die redt zch wel', maar dat ze begrijpt dat er meer aan de hand is dan een eetprobleempje. Ik moet het zelf eerst onder ogen zien, dat weet ik.

 

Voorlopig probeer ik nog steeds zo veel mogelijk te ontkennen dat ik een eetstoornis heb. Een eetprobleem, zo noem ik het. Ik heb een probleem met eten. Geen stoornis, geen anorexia, nee, een probleem. Probleempje het liefst. Het stomme is, dat ik wel de diagnose heb gekregen en die krijg je natuurlijk ook niet zo maar, dat snap ik. Maar toch. Het voelt onwerkelijk.

Wat? Nou, alles. Ik heb gister een uitgebreid gesprek met hem gehad, over alles wat er de laatste tijd door mij heen gaat. Owen is heel nuchter en gelukkig weet ik dat, want daardoor komt hij soms wat lomp uit de hoek. Maar hij houdt me op die manier wel met beide benen op de grond.

 

Ik heb hem verteld dat ik een weblog bijhoud. Ik heb hem gevraagd om me niet te gaan zoeken, dus dat doet hij ook niet. Maar ik heb hem wel verteld dat ik over mijn eten praat en dat ik daardoor ook met meiden praat die daar ook mee zitten. En natuurlijk dat ik veel steun krijg hier. (@Floor: Omdat ik me zo druk maak om jou, weet hij al maanden hoe het met jou gaat. Nu begreep hij pas hoe het komt dat ik dus nog steeds dingen over jou weet. Hij maakt zich -net als ik- zorgen om je. En is blij dat je een flexopname krijgt.)

 

Ik heb hem verteld dat hier op de weblog verteld is dat ik meer hulp zou moeten hebben dan alleen een psycholoog. Dat Floor gister tegen me zei dat ik misschien betere hulp zou moeten zoeken. Hij schrok daar wel van, maar begreep wel waar dat vandaan komt. Zijn woorden: "Het is voor jou gelukkig niet nodig om opgenomen te worden. Nog niet. Zorg alsjeblieft dat het ook niet nodig wordt voor je." Nuchter, hard, maar waar.

 

Ik heb hem verteld dat ik twijfel om een tijdje bij hem in te trekken. Natuurlijk is het stom om dat zelf aan iemand te vragen, maar we hadden het er wel eens eerder over. Het leek ons beide wel heel leuk; veel samen zijn. Maar de angst van het eten is vor mij inmens, dat vertelde ik gister. Zijn woorden: "Wij eten gewoon aardappels, vlees en groentes." Ik: "Ik wil geen aardappels en ik eet dus echt mooi geen vlees! No way! Ik wil geen vlees! Dat is vies en goor en vet en vreselijk!" Hij: "Als je zo blijft, dan wil ik echt nooit kinderen met je. Hoe zie je dat voor je? *Doet een kinderstemmetje na* "Nee pappa, ik wil geen aardappel, mamma eet ze toch ook niet?!" Daar heb ik geen zin in, dan wil ik serieus geen kinderen met je. Als je dat wel wilt, dan zul je ze toch moeten leren eten." Ik maakte een grapje dat ik ze zou eten en later zou uitkotsen, maar dat vond hij helaas niet zo'n goed plan. Dus uiteindelijk zal ik toch ooit aardappels moeten gaan eten.

 

Ik heb hem verteld dat als ik thuis eet, niemand het raar vindt dat ik niet met de pot mee-eet. Gister avond aten we kip sia*m. Mijn lievelingseten (samen met rode kool). Ik heb het niet gedurfd. Ik ging snel ademen, helemaal paniek. Kon ik beter de rijst nemen, of alleen de saus?! Eén van de twee kiezen is raar, dat is allebei niet lekker. Dus ik nam het kleine beetje salade wat er nog was en gooide daar 4 wortels doorheen. Dat was mijn avondeten. Owen zijn woorden: "Hier hoef je dan ook niet meteen rijst en pasta te gaan eten. Dan zeg je toch in het begin dat je geen pasta lust. Dat is gewoon een te grote stap nu."

 

Ik heb hem verteld dat ik bang ben dat als ik bij hem thuis inwoon, dat ik me dan volvreet en dik word. Zijn woorden: "Dan moet je op jezelf letten, Lia. En ik ook. Maar vooral jij. En ik eigenlijk ook. We doen het samen, oké?"

 

Hij is een schatje. Ik wil nooit meer een ander. Hij is zo fantastisch! Hij gaat me helpen, voor zover hij kan. Hij gunt me tijd. Ik houd van hem.